Arkadaşın duygularını tamamen anlıyorum. Videosunu seyrederken ben de deşarj oldum açıkçası. Hayatta tekrar yaşamak istemeyeceğim dönemlerin başında gelir bizim zamanımızdaki deyimiyle ÖSYM.
Türkiye'den ayrılmadan önce TV'de Anadoluda bir üniverside Süleyman Demirel'lin konuşmacı olarak çağrıldığı bir toplantıyı naklen seyretmiştim. Soruların çok büyük bölümü alışıla gelmiş şekilde türban, darbeler ve AKP üzerineydi. Çok az soru iş alanlarının açılmasına değindi, kimse eğitimde yaratıcılığın, girişimciliğin rolünden bahsetmedi, yeni ekonomide Türklerin nasıl katkıda bulunabileceğini sormadı. Kimse yıllardır devam eden, sınavlar, doğmalar, devlet tarafından paketlenmiş kalıplaşmış kavramların zinciriyle bağlı insanların taa 70'lerde bile modası geçmiş eleman yetiştirme polıtikalarının eseri olduğunu düşünmedi bile.
Dar çerçevelerde sıkıştıkça üretilebildiğimiz çözümlerin çeşitliliği de azalıyor, hapsolmuşluğun, çaresizliğin öfkesi de artıyor.
