Uzerinden bu kadar zaman geçmesine rağmen bu şarkıları cekici yapan nedenler benim için iki tane: çocukluk anılarımla çok yakından bağlantılı olmaları , ve birinciyle çok yakından ilişkili ama ayri olarak, bu şarkıların genelde 70lerin içine kapalı, içten çalkantılı, saf ve temiz (olmaya en azından çaba gösteren) havasını yansıtması.
(..)
70lerin sonu, çocukluğumun da ilk evresinin sonuydu. Türkiye ve Türk popu için de. İçten içten çalkalanan tatminsizlikler, çaresizlikler ve isyanlar, bireysel bazdan gruplara, sonra da topluma sıçradı, ve artık naifliğin modası bitti. Acı gerçekler ortaya çıktı, 80lerle birlikte başka bir devir başladı, daha gerçekçi, yetişkinliğe yakın, ve eski özlenen bir dönem olarak arşivlerde kaldı.
Benim hatırladıklarım 70lerin başı doğal olarak. Dario Moreno'nun tutku dolu sesini aslında son yıllarda internetten dinledim. "İstanbul'un kızları, hepsi güzel." Dario Moreno'nun bahsettiği İstanbul gerçekten 50lerin 60ların İstanbul'u olmalı. Günümün 15 milyonluk keşmekeşi değil. "Hatıralar Hayal Oldu" buram buram yabanci melodi kokar, ama acı çeken erkeğin sesindeki ton ve hüzünü yakın zamanlarda başka bir şarkıda hatırlamıyorum. Ömur Göksel o devrin ünlülerinden bir diğeri, maalesef şu anda bu ismi hatirlayan az. İlk belirgin olarak hatırladığım şarkı Bariş Manço'nun "Dağlar Dağlar"ı olsa gerek. Anlamını çocuk olarak anlamasam da, melodinin hüzünlü yanı etilerdi, Barış'ıin genç ve duru sesini hala hatırlarım. Nilüfer'in daha çok genç, şimdi düsününce çocuk yüzünü 45lik plak kapaklarından hatırlıyorum. "Hatıra Defteri", "Dünya Dönüyor", "Kalbim Bir Pusula", "Arasira Bazı Bazı". Asu Maralman'ı hatılar mı insanlar acaba? 70lerin geleneğine uyarak yapığı tüm folklorik içerikli şarkıları değil de sanırım bir Rus müziğinden alıntı, "Bir Görsem Ölmeden" en çok beni etkiler. Son yıllarda fazla adını duymadığım Füsun Önal. "Senden Başka"da çok genç, çok naif adeta liseli bir kız sesi. 70lerin masumluğunun bir başka sembolu. Şenay'ın "Hayat Bayram Olsa"sı şimdi (nedense) solun seçim kampanyalarında çınlıyor. 70lerin idealizmini onlar da özlüyor herhalde. Yeşim de unutulanlardan. "Böyler Mi Başlar"ın özgün melodi mi aranjman mı olduğunu bilmiyorum, ama Yeşim'in yorumu sarkıyı benim için unutulmaz yapıyor. 1974'ün Temmuzunda sesizce karartma altında İstanbul'a ilerleyen bir otobüsün içinde her yarım saatte bir çlan Ayten Alpman'ın "Memleketim" çalıyor. Ayten Alpman'ın biraz cızırtılı, heceleri geciktirerek okuduğu şarki hala bugün bile içimi burkar. "Havasına suyuna/Taşına toprağına/../Gözü pek yanık bağrı/Türkü söyler çobanı/..." Beklenmedik bir sekilde Türkiye'nin özeti, o günlerin duygu yüklü havasını yansıtır. 1975 pek çok şarkı, güfte, besteci ve yorumcuyu ortaya cıkardı. Semiha Yankı sonraki kariyeri çok şanslı gitmese de, kuvvetli sesiyle daha uzun yıllar "Seninle bir dakika/Mutlandırıtyor beni/Bir dakika siliyor canim/Yılların özlemini" diyecek. O zaman anlamadığım bu sozlerin, şimdi ne kadar derin ve gerçek olduğunu hissedebiliyorum. Hayattaki her kısa, bir anlık, değerli şeylerde olduğu gibi: " Seninle buluşmamız bir dakikada geçti/Gözlerim gözlerini bir dakikada içti..."
