Değişim
Yaş ilerliyor ama bazı temel huylar değişmiyor. Işte yine bir hedefi cok isteme ve hedefe vardıtan sonra biraz şaşkın, aylak kalakalma. Bu sefer farklı olacak, diye umuyorum. En azından daha belirli bundan sonraki hedefler. Uzun bir maraton döneminden sonraki bu bir kaç hafta sürecekmiş gibi görünen durgunluk (ya da duraüanlık) karışık duygular uyandırıyor. İşte yeni bir başlangiç, yeni beklentiler ve hayal kırıklıkları. Ama biraz da olsa fark var. Geçmişten gelen dersler kafamda. İçimdeki sular daha durgun, yavaş ve affedici. Tecrübe denen şey işte buymuş demek ki...Yine de...Huylu huyundan vazgeçebilecek mi bakalım?Neyse, gidebildiği yere kadar...Bundan öncekilerde olduğu gibi.
